| راه پاستور از بهارستان می گذرد |
|
| نویسنده Administrator | ||||
| ۰۴ خرداد ۱۳۸۷ | ||||
 دیگر نه ماهها و هفته ها را که باید روزها را برای آغاز ماراتن ریاست جمهوری شمرد؛ چه آنکه هفتم خرداد می تواند آغازی رسمی برای آن باشد، مجلس در دوره هشتم خود که دیگر نه به معنای مجلس هفتم، اصولگراست و نه به مانند مجلس ششم اصلاح طلب اینک ترکیبی متفاوت ـ بنا به آنچه مصطفی پورمحمدی، وزیر کشور اعلام کرده است ــشامل 69 درصد اصولگرا، 16درصد اصلاح طلب و 14 درصد مستقل را تجربه می کند، ترکیبی که در نگاه اول شاید چندان متفاوت با مجلس هفتم به نظر نیاید اما بازگشت چندماه به عقب و مذاکرات، مجادلات و رقابت های سیاسی در آستانه مجلس هشتم را به یادآوردن، ما را با شکافی در بین اصولگرایان مواجه می کند که یادگار ترَکی است که برخی از نیروهای جوان اصولگرای حامی دولت در جریان انتخابات شورای شهر سوم به این جریان تحمیل کرد. اصولگرایان 69 درصدی دیگر نه 69درصد واحد که درصدهای حداقل دوگانه هستند، اصولگرایانی که با تابلو و حمایت جبهه متحداصولگرایان به مجلس هشتم راه یافتند، اصولگرایانی که با نام ائتلاف فراگیر اصولگرایان توسط مردم انتخاب شدند و اصولگرایانی که کاندیدای مشترک هر دو جریان بودند؛ اصولگرایانی از طیف سنتی که سالها عنوان اصولگرا را با خود حمل کردند در این دوره از انتخابات مجلس تن به ائتلاف با جوانانی دادند که بیش از آنکه علاقه به ائتلاف داشته باشند به تک روی علاقه دارند و بیش از آنکه بخواهند به ریش سفیدان «چشم» بگویند دوست دارند ریش سفیدان به آنها «چشم» بگویند اما در این میان کم نبودند اصولگرایان شاخصی که تن به این ائتلاف ندادند، چرا که خود یا از پیاده شدگان قطاری بودند که این طیف از اصولگرایان آن را هدایت می کردند و یا از اصولگرایانی بودند که در طی این سه سال بیش از آنکه با «مهرورزی» روبرو شوند در معرض اتهاماتی بودند که فقط در حد «اتهام» باقی ماند و«جرم» شناخته نشد و در این میان اصولگرایانی بودند که مورد تائید هر دو گروه بودند، هم جبهه متحد آنها را کاندیدای خود می دانست و هم ائتلاف فراگیر اصولگرایان و بدین ترتیب مدیون هر دو طیف هستند و اختلاف نظری جدی با این دو طیف ندارند و بنابراین جریانی کاملا مجزا از این دو را تشکیل نخواهند داد. اینک اکثر صندلی های سبز بهارستان تکیه زنندگان بر خود برای چهارسال را شناخته است و صندلی هایی هم که باقی مانده است متعلق به هیات رئیسه و رئیس است که آنها هم به زودی صاحبان خود را خواهند شناخت، یا دکتر غلامعلی حدادعادل به مانند چهار سال گذشته بر صندلی رئیس تکیه خواهد زد یا دکتر علی لاریجانی، هر چند که اسامی دیگری نیز برای این صندلی همچون سید شهاب الدین صدر و مرتضی آقاتهرانی مطرح شده است اما رقابت اصلی را باید میان این دو دانست:حدادعادل که دیگر بخصوص بعد از نگاشتن چند نامه به رئیس جمهوری و مقام معظم رهبری رئیس صد در صد مطلوب اصولگرایان حامی دولت نیست و علی لاریجانی که بعد از چند بار استعفاء از مقام دبیری شورای عالی امنیت ملی استعفایش مورد پذیرش رئیس جمهور قرار گرفت و از یار احمدی نژاد تبدیل به منتقد اصولگرای احمدی نژاد شد و در انتخابات مجلس هشتم یکی از محورهای اصلی ائتلاف فراگیر اصولگرایان شد. حدادعادل که اولین رئیس غیر روحانی مجالس ایران بعد از انقلاب اسلامی ایران بود رئیس مجلسی بود که به گفته خودش« توفيق داشتيم كه اختلاف سليقه را درون خودمان هضم و وحدت و همكاري با دولت را حفظ كنيم» اینک خود را برای ریاست مجلسی آماده می کند که باز هم به گفته خودش«يكدست نيست، چون در انتخابات رقابت وجود داشت و تعدادي از اصلاحطلبان نيز در مجلس حضور دارند و برخي نيز به صورت مستقل وارد شدهاند.البته در درون اصولگرايان هم سليقهها يكسان نيست»،او که سرلیست جبهه متحداصولگرایان در تهران بود تا سه هفته پیش بدون شک گزینه اصلی بسیاری از اصولگرایان این جبهه برای ریاست مجلس به شمار می رفت اما بازی به نفع حداد عادل پیش نرفت، شایعه ای در مورد حمایت کروبی به عنوان یکی از چهره های شاخص اصلاح طلب از لاریجانی منتشر شد که البته بلافاصله هم تکذیب شد اما به فاصله چند روز بعد از آن حجت الاسلام علی شکوری عضو شورای مرکزی حزب اعتماد ملی با این تحلیل که «جبهه متحد اصولگرايان در پي تقويت حدادعادل براي حضور در انتخابات رياست جمهوري دهم است و اگر وي براي رياست مجلس تعيين شود به اين معناست كه بر سر حضور وي در اين انتخابات توافق نشده است» اعلام کرد که«اصلاحطبان و مستقلهاي مجلس هم به نوعي نظرشان بر رياست لاريجاني است»، اما این تنها حمایت اصلاح طلبان از لاریجانی نبود چرا که ارگان حزب کارگزاران سازندگی نیز با بررسی خصوصیات و سوابق دو کاندیدای اصلی ریاست مجلس تلویحا از لاریجانی به عنوان کاندیدایی که می تواند مورد حمایت اصلاح طلبان قرار گیرد یاد کرد؛ به نظر می رسد 46نماینده اصلاح طلب مجلس هشتم که عمدتا از طیف میانه رو این جناح هستند بنا بر این اصل که «هر انتخابی صد در صد مطلوب نیست اما از نامطلوب بهتر است» لاریجانی را بر حداد تشخیص دهند. در جناح دیگر یعنی اصولگرایان که 200 نماینده در مجلس دارند که از این تعداد 70 نماینده از کاندیداهای ائتلاف فراگیر اصولگرایان بوده اند و مابقی نیز به جبهه متحد اصولگرایان تعلق خاطر دارند نیز عدم توفیق برای حداد عادل تکرار شد، همايشي تحت عنوان «توفيق خدمت» با حضور 200 نفر از منتخبان اصولگراي مجلس هشتم از جمله حدادعادل، لاريجاني و آقاتهراني و با سخنراني رييسجمهور برگزار شد و در نهایت علی لاریجانی به عنوان رييس هيات مديره موقت فراكسيون اصولگرايان مجلس هشتم انتخاب شد و بعد از آن بود که با حکم احمدی نژاد به عنوان یکی از نمايندگان ويژه رئيسجمهور در كارگروه «توسعه و عمران قم» منصوب شد، بعد از این وقایع بود که حامیان دولت نیز که از مواضع حدادعادل در ماههای اخیر «دلخور» بودند به حمایت از لاریجانی پرداختند و در رسانه های خود نیز عمدتا خبرهایی با رویکرد حمایت از ریاست لاریجانی بر مجلس هشتم منتشر کردند. هر چند که با توصیفات ذکر شده لاریجانی که در ابتدا شانس چندانی بر ریاست مجلس نداشت و در نهایت رای 70 نماینده متعلق به ائتلاف فراگیر اصولگرایان و بخش اندکی از جبهه متحد اصولگرایان را در سبد خود می دید اما به فاصله کمتر از یک ماه شاهد به راه افتادن موجی از حمایت از او بود را باید از همین حالا رئیس مجلس هشتم دانست مگر اینکه اتفاق پیش بینی نشده ای بیافتداما نباید از سه نکته چشم پوشی کرد، اول آنکه اصولگرایان ترجیح خواهند داد تا این مسئله را در درون خود حل کنند نه در صحن علنی مجلس، دوم آنکه لاریجانی بارها بر عدم وجود اختلاف بین او و حداد عادل تاکید کرده و به طور رسمی هنوز اعلام نامزدی برای ریاست مجلس نکرده است ، در حالی که حداد عادل نامزدی خود را برای این پست اعلام کرده است و سومین نکته این است که از این دو چهره به عنوان کاندیداهای ریاست جمهوری دهم نام برده می شود و بنابراین اصولگرایان و بالاخص جبهه متحد اصولگرایان تلاش می کند که هر دو چهره شاخص اصولگرا از تصمیمات آنها راضی باشند یعنی یکی رئیس مجلس شود و دیگری کاندیدای مورد حمایت آنها برای انتخابات ریاست جمهوری؛ البته باز هم نباید از یاد برد که ریاست مجلس «نقدتر» از ریاست جمهوری است چرا که در عالم سیاست در طول یکسال اتفاقات بسیاری می تواند بیافتد تا جایی که کاندیدای اصولگرایان و یا حداقل بخش عمده ای از اصولگرایان به غیر از حامیان دولت، برای انتخاب ریاست جمهوری دهم نه لاریجانی و نه حداد که نفر سومی همچون محمد باقر قالیباف باشد. اما در مورد خط مشی مجلس هشتم برخی پیش بینی ها از همینک قابل انجام است، نمایندگان مجلس هشتم سال اول بهتر و باتجربه تری نسبت به مجلس هفتم خواهند داشت و دلیل آن وفور نمایندگان با تجربه های مختلف مدیریتی در سطوح مختلف است که البته این هم از ثمرات اجرای قانونی است که مجلس هفتم در مورد شرایط نمایندگی و لحاظ شدن سوابق مدیریتی و مدارج تحصیلی در کاندیداتوری نمایندگان است، تصویب کرد. مجلس هشتم به دلیل همین تجربه با توجه به روشن شدن آثار سوء برخی کارهای کارشناسی نشده به صورت جدی تر در برابر این اقدامات مقاومت خواهد کرد که البته شرایط سال آخر ریاست جمهوری دکتر احمدی نژاد نیز در این زمینه بی تاثیر نیست چرا که اصولگرایان اینک متهم به انجام کارهای غیرکارشناسی شده اند و تورم امروز را نتیجه سیاستهای اصولگرایان در مجلس هفتم و دولت نهم می دانند بنابراین بخش عمده ای از اصولگرایان موضع گیری های جدی در خصوص مسائل اقتصادی خواهند داشت و چه بسا که رودروی دولت هم قرار بگیرند که البته شدت و حدت این انتقادات رابطه ای مستقیم با میزان مقبولیت،کارآمدی و نفوذ کاندیدا یا کاندیداهای اصولگرا در جریانات اصولگرایی خواهد داشت که در «انتخابات دهم» با احمدی نژاد به رقابت خواهند پرداخت. با توجه به این پیش بینی که حداد یا لاریجانی از کاندیداهای انتخابات دهم ریاست جمهوری هستند می توان حضور فعال آن نامزدی که نتواند به صندلی ریاست مجلس دست پیدا کند را پیش بینی کرد چرا که او دیگر نه محدودیت های رئیس مجلس برای برخی اظهارنظرها و موضع گیری ها را ندارد و از سوی دیگر از حمایت جریانی که به آن تعلق دارد نیز بهره مند خواهد بود. می توان پیش بینی کرد که مسئله تغییر وزرا و گرفتن رای اعتماد وزرا در صورت ادامه می تواند به یکی از چالشهای عمده میان دولت و مجلس تبدیل شود، دولت نهم با روندی که از ابتدای سال 87 آغاز کرده است تلاش می کند چهره های به اعتقاد خودش ناکارآمد و ناهماهنگ با سیاست های دولت را کنار بگذارد تا انتقادات وارد شده بخصوص در آستانه انتخابات ریاست جمهوری را متوجه این وزاری معزول و ناکارآمد و نه سیاست های دولت کند و از سوی دیگر بسیاری از کارشناسان و فعالین سیاسی معتقدند نه وزیران معزول که وزیران به سلامت گذشته از تغییرات عامل برخی مشکلات هستند که این پارادوکس می تواند نتیجه اش استیضاح برخی وزرا و یا رای اعتماد ندادن به وزاری معرفی شده از سوی رئیس جمهور حداقل برای دو وزارتخانه اقتصاد و کشور باشد. نمایندگان اصولگرای متعلق و یا نزدیک به جریان ائتلاف فراگیر اصولگرایان همچنانی که نمایندگان متعلق و یا نزدیک به جبهه متحد اصولگرایان به آنها انتقاداتی وارد می کنند آنها نیز به آن جبهه و به خصوص به دولت انتقاداتی جدی وارد می کنند و می توان سئوال ها، تذکرات و انتقادات جدی و متعددی از سوی این جریان به کابینه نهم را در سال اول مجلس و سال آخر دولت پیش بینی کرد، چرا که کاندیدای این جریان به طور قطع احمدی نژاد نخواهد بود و بنابراین نه مصلحت و نه عقل حکم می کند که از همه تصمیمات دولت حمایت کنند مگر آنکه آن تصمیمات به مصحلت و منفعت نظام باشد. سیاست خارجی نیز یکی دیگر از مسائلی است که بیش از آنی که محل جدال و بحث طیف های مختلف اصولگرا با یکدیگر باشد میان اصلاح طلبان معتقد به تنش زدایی با اصولگرایانی که معتقد به سیاست خارجی فعالانه در برابر کشورهای زورگو هستند است، از سوی دیگر اصلاح طلبان که به طور نسبی فراکسیون اقلیت قوی تری از مجلس هفتم تشکیل داده اند بر خلاف مجلس هفتم که بنابرسیاست کلی اصلاح طلبان که سکوت در برابر اقدامات دولت بخصوص در دو سال ابتدایی عمر آن بود، در سال اول عمر مجلس که پایان سال اولش منتهی به انتخابات ریاست جمهوری دهم می شود به صورت کاملا فعال در عرصه خواهند بود چرا که این اقلیت تقریبا 50 نفری و مجلس را می توان تنها تریبون رسمی اصلاح طلبان دانست و بنابراین آنها با تصمیمات و سیاستهای انتخاباتی اصلاح طلبان هماهنگ خواهند بود البته نباید از یاد برد که اصلاح طلبان به طور قطع دو کاندیدا در انتخابات ریاست جمهوری خواهند داشت مگر آنکه کروبی تصمیم به عدم کاندیداتوری بگیرد که همین مسئله می تواند منجر به دوصدایی فراکسیون اقلیت نیز منجر شود اما با این حال هر دو طیف احتمالی در انتقاد صریح از دولت مشترک هستند. در مورد مستقل های مجلس هشتم که حدودا 40 نفره را شامل می شود نیز پیش بینی می شود که فراکسیون مستقلی تشکیل ندهند و برخی از آنها ترجیح دهند به اصولگرایان بپیوندند و برخی دیگر به اصلاح طلبان و در این میان شاید تعداد انگشت شماری بتوانند تا پایان مجلس هشتم مستقل بمانند، هر چند که شاید چند ماه اول را اکثر مستقل ها ترجیح دهند به ارزیابی و وزن کشی دو جناح اختصاص دهند تا برای سه سال و نیم بعدی خود تصمیم بگیرند با کدام یک از جریانات حاضر در مجلس هشتم همکاری کنند. اصولگرایان که چند سالی است قدرت مطلق را در دست دارند همانگونه که ذکر شد دچار چند دستگی شده اند و این چند و یا دقیق تر دو دستگی در انتخابات مجلس هشتم کاملا ظهور و بروز کرد و ادامه هم خواهد داشت چرا که دیگر ماندن اصولگرایان در قدرت منوط به«دو تا» بودن است و نه «یکی بودن»، یکی بودن برای زمانی است که در قدرت نیستید اما زمانی که در قدرت هستید و برخی از طیف های این جریان تمامیت خواهی می کنند عاقلانه آن است که دو طیف از یک جریان در جریان رقابتهای انتخاباتی و بعد از آن با یکدیگر رقابت کنند و یکدیگر را نقد و اصلاح کنند چرا که اینگونه دو طیف از یک جریان که در چند انتخابات متوالی مورد اقبال اکثریت رای دهندگان قرار گرفته اند می توانند خواسته ها و توقعات رای دهندگان به آن جریان را با این نقد و اصلاح و گاه مبارزات برآورده کنند ومانع از آن شوند که مردم به طور کلی از آنها ناامید شوند و به سمت جناح مقابل بروند اما اگر این دو دستگی تبدیل به سه دستگی شد شانس پیروزی آنها به شدت کاهش می یابد بنابراین اصولگرایان مجلس هشتم ضمن آنکه به انتقاد از یکدیگر خواهند پرداخت به طور مشترک تلاش می کنند تا مانع از بروز و ظهور جریان سومی شوند که می تواند زمینه ساز دوری چند ساله آنها از قدرت شود. نتیجه گیری آنکه در سال اول مجلس هشتم، اصولگرایان مجلس ضمن تقسیم شدن به حامیان و منتقدان دولت نهم، تلاش می کنند از راه مشاوره و کمک و یا نقد و استیضاح بهبود یا اصلاح وضعیت کنونی بخصوص در حوزه اقتصاد را به نفع و نام خود ثبت کنند تا از آن در جریان انتخابات ریاست جمهوری نهایت استفاده را ببرند، اصولگرایان منتقد و اصلاح طلبان حداقل در 6 ماهه نخست عمر مجلس و پیش از آغاز جدی تبلیغات و رقابت ریاست جمهوری همکاری بیشتر و بهتری با یکدیگر خواهند داشت و بعد از آن این همکاری تا پایان انتخابات ریاست جمهوری کمرنگ تر می شود و بسته به نتیجه انتخابات این همکاری تقویت و یا کلا قطع می شود،نمایندگان اصلاح طلب در این 12 ماه حداکثر تلاش خود را برای اقبال دوباره مردم به این جریان خواهند کرد، رئیس مجلس بسته به اینکه لاریجانی باشد یا حدادعادل در تنظیم و بالانس روابط مجلس و دولت و کاستن یا افزایش انتقادات یا احتمالا اقدامات مجلس در قبال دولت نقشی تعیین کننده دارد و سخن آخر اینکه راه ریاست جمهوری این بار از مجلس هشتم می گذرد، هر جریانی که در این یکسال بتواند بهتر و پررنگ تر ظاهر شود رئیس جمهور آینده را تعیین خواهد کرد، اگر لاریجانی رئیس مجلس شود و بتواند تغییر چشمگیری را در رویه مجلس هشتم نسبت به مجلس هفتم ایجاد کند موفقیت های او بیشتر به حساب ائتلاف فراگیر اصولگرایان که لاریجانی یگی از سه ضلع آن است نوشته خواهد شد، اگر حامیان راستین دولت بتوانند که اینک در جناج اصولگرا در اقلیت قرار دارند در حمایت از دولت و کمک به دولت نهم برای ارتقای وضعیت اقتصادی به خوبی عمل کنند احمدی نژاد می تواند شانس خود را بالاتر از دیگر رقبا در انتخابات ریاست جمهوری آینده ببیند و اصلاح طلبان نیز اگر بتوانند حضوری موثرتری داشته باشند و از یک فراکسیون اقلیت منفعل به فراکسیون اقلیتی تاثیرگذار تبدیل شود و صدای اصلاح طلبان را به گوش مردم برسانند می توانند شانسی بیشتر از آنچه که هم اکنون دارند برای به دست گرفتن دولت آینده برای خود قائل شوند. --------------------------- این مقاله در ویژه نامه تحلیلی روزنامه تهران امروز به تاریخ سوم خرداد87 منتشر شد
|
||||
منوی اصلی
| صفحه اصلی |
| جستجوی پیشرفته |
لینک ها
ورود و خروج
نظرسنجی
آمار
عضو: 1اخبار: 27
لینک ها: 14
بازدیدکنندگان: 374565
حاضرین در سایت
27 میهمان حاضرند
