او هم تا همین چند ساعت پیش می خندید و شاید به خاطرات کودکی، نوجوانی و جوانی اش می اندیشید و یا شاید هم به فرداها ، می شناسیدش، احمد بورقانی رو می گویم، همانی که چند ساعت پیش تمام کرد، چی را ؟زندگی را!

نوشته های فرزندش را در زمانی که ابوی اش بستری شده بود می خواندم(+، ++،+++،++++) همه بورقانی را دوست داشتند چپ و راست فرقی نمی کرد، او یک روزنامه نگار بود و یک فعال سیاسی، زمانی مدیر خبر ایرنا و یک چندی بعد در ستاد تبلیغات جنگ و بعد از آن شد معاون امور مطبوعاتی وزارت ارشاد زمانی که مهاجرانی هنوز وزیر بود و بعد هم نماینده مجلس ششم... خسته بودم دراز کشیده بودم با اس ام اس از جا پریدم، باور نکردم، زنگ زدم جواد ، جواد با صدای آهسته گفت الو، صدای قرآن می آمد فهمیدم خبر درست بود با این حال پرسیدم راسته؟ جواد هم گفت راسته ما الان خونش هستیم....او هم مرد از بس که جان ندارد! خدایش بیامرزد...