ساعت5 یک روز سرد زمستانی، زیپ کاپشنم را تا آخر بالا کشیدم، دستهامو توجیبم کردم و آرام آرام قدم می زنم، نگاهم نه به آسمان که بر روزی زمین است، دوباره کلی برف اومده و روی زمین نشسته، یک حس عجیبی تو تمام وجودم پیچیده.

بعدا بیشتر می نویسم...فعلا باید فکر کنم، فکر کنم به آینده ای که خیلی نزدیکه!